autiweg                              Autibahn

Momentopname

Knoop maar, het in je oren
ik houd van metaforen.
Een regenbui op zomerdag
die snel overwaaien mag.

Een ieder kent die buien wel,
het weer verandert, o zo snel.
Zo werkt vaak ook humeur;
zo ben je nog een zeur.

Zo schijnt de zon dan weer,
de lucht, die lucht deez keer.
Een dichte mist die kan bekoren:
ben je lekker in verloren.

Onweer kan een sluiting geven
in je hersens te beleven.
Het schakelt dan wat raar,
even later is het klaar.

Je kan weer alles helder zien;
het schakelt nu heel kien.
In momenten als deze
kan ik dichterlijk wezen.

De dwang van een vorm,
die helpt dan enorm
tot de kern door te dringen;
je kan bijna zingen.

Toch krijg je spijt
als de tijd omglijdt.
Je moet dan in de knel:
een sociaal bevel.

Weg is de bui of helderheid;
weg waait de dikke mist.
Daar grauwt dan weer die alledag
zoals je eigenlijk wel wist.